บางครั้งก่ อยากจะหยุดเวลา เพื่อไม่ให้ตัวเอง ได้รับรู้อะไรบ้าง
เเต่ก่ยอมรับว่า ทำไม่ได้ เราไม่สามารถหยุดเวลาได้ มีเเต่มันเดินหน้าไปตลอด
เเร้วอนาคตจะเป็นยังงัย เราก้อยังไม่สามารถกำหนดมันได้ใช่ไหม๊?
ที่เป็นอยู่ในปัจจุบันมันก่เเย่พอๆกับตัวเอง
ทำไม เราไม่คิดที่จะพยายามให้ได้มากกว่านี้
ทำไมไม่ตั้งใจอ่านหนังสือให้มากกว่านี้
ทำไมต้องมาเสียใจกับคะเเนนสอบ ทั้งๆที่คิดว่า เราทำได้
ไม่อยากทำอะไรเเร้วในตอนนี้
เราจะทำตัวเเย่ๆเเบบนี้ไปอีกเมื่อไหร่
ตอนที่เสียใจ ไม่เอาเวลาไปอ่านหนังสือให้ดีกว่าหรอ
เเต่มันก้อทำไม่ได้ใช่ป่ะหล่ะ
ก้อมันไม่มีอารมจะทำอะไรทั้งนั้น
จะเอนท์ติดไหม๊
จะได้เรียนต่อไหม๊
จะได้งานทำดีๆไหม๊
คำถามนี้ก้อจะเข้ามาในหัวทันที

เเร้วตอนนี้เราควรจะทำอะไรหล่ะ?

ก้อเเค่อยากระบายกับอะไรซักอย่างกับอะไรซักอย่าง

เรียนก่ ไม่ดี ทำอะไรก้อไม่ได้ซักอย่าง
เเร้วจะเกิดมาทำไม